مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی عوامل موثر در عدم پذیرش رژیم دارویی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا از دیدگاه پرستاران، بیماران و خانواده آنان انجام شد. مواد و روش کار: در این پژوهش توصیفی- مقایسه ای 60 بیمار، 60 نفر از اعضای خانواده آنان و 33 پرستار به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه ای بر پایه الگوی باور بهداشتی بود. تحلیل داده ها به کمک روش های آمار توصیفی، آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و شفه انجام شد. یافته ها: این بررسی نشان داد که میانگین درک فردی از استعداد به بیماری، شدت بیماری و فواید رژیم دارویی در پرستاران بالاتر از بیماران و خانواده آنان و میانگین درک فردی از موانع پذیرش رژیم دارویی در خانواده بیماران بالاتر از بیماران و پرستاران می باشد. تفاوت معنی دار آماری در میانگین درک فردی از موارد یاد شده بین پرستاران و بیماران و بین بیماران و خانواده آنان وجود داشـت ولی بین پرستاران و خانواده بیماران این تفاوت معنی دار نبود. نتیجه گیری: درک بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا از شدت بیماری خود بر پذیرش رژیم دارویی تاثیر دارد.

زمینه: عدم پذیرش رژیم دارویی در بین بیماران دارای اختلال روانی امری رایج است. عدم پذیرش رژیم دارویی در این بیماران منجر به تشدید علائم، عود، بستری مجدد بیمار، کاهش عملکرد و افزایش خطر مرگ شود. هدف: این مطالعه با هدف بررسی میزان پذیرش رژیم دارویی از دیدگاه خانواده و بیماران دارای اختلال روانی بیمارستان 22 بهمن استان قزوین در سال 1396 انجام گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی تحلیلی، 102 بیمار مبتلا به اختلال روانی بستری در بخش های روان پزشکی و 102 نفر از افراد آگاه خانواده های آنان به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و وارد مطالعه شدند. برای جمع آوری داده از پرسش نامه مشخصات فردی، پذیرش رژیم دارویی موریسکی توسط بیمار و یکی از افراد خانواده استفاده شد. یافته ها: میانگین نمره پرسش نامه موریسکی بیماران 5/8 با انحراف معیار 1/52 با دامنه (2-8) و میانگین نمره پرسش نامه موریسکی از نظر خانواده بیماران 5/09 با انحراف معیار 1/46 با دامنه (2-8) بود. با استفاده از ضریب همبستگی اسپیرمن مشخص شد رابطه مثبت و معنی داری بین نمره پرسش نامه موریسکی بیماران و خانواده ایشان وجود دارد. نتیجه گیری: خصوصیات فردی بیماران بر پذیرش دارویی آن ها صرف نظر از نوع و شدت بیماری تأثیر می گذارد؛ بنابراین باید به بیمار به عنوان تصمیم گیرنده فعال در همکاری با درمان توجه کرد. آموزش و توصیه های مفید کادر درمانی برای ارتقای آگاهی بیمار و خانواده وی درباره داروها و اثربخشی آن ها و نیز وضعیت ناشی از بیماری ضروری است.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سابقه و هدف: عوارض ناخواسته دارویی از عوامل مهم ایجاد نقص عضو و مرگ میر در سطح جهان است. میزان مرگ و میر ناشی از عوارض از بیماری های ریوی، دیابت، AIDS، پنومونی و سوانح رانندگی بیشتر است.در این مطالعه میزان وقوع عوارض ناخواسته دارویی منجر به بستری در طول 7 سال در یک بیمارستان آموزشی - درمانی مورد بررسی قرار گرفته است.مواد و روش ها: در طی این مطالعه توصیفی گذشته نگر، بیمارانی که در طی سالهای1380 لغایت 1386 به علت عوارض وابسته به دارو، در مرکز آموزشی - درمانی بوعلی سینا ساری بستری شدند، مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: 31 بیمار از 71680 بیمار بستری شده در طی دوره 7 ساله مورد مطالعه، به علت عوارض ناخواسته دارویی بستری شدند. شایع ترین عوارض، واکنشهای پوستی وتب بود که به ترتیب در 74 درصد و 22 درصد از بیماران مشاهده شد. فنوباربیتال و پنی سیلین نیز شایعترین داروهای ایجادکننده عوارض بودند (19.4 درصد).استنتاج: تنها 0.04 درصد از پذیرشهای مرکز آموزشی - درمانی بوعلی سینا ساری وابسته به دارو بود، در حالیکه در کشورهای دیگر از2.4  تا 6.2 درصد از کل پذیرش های بیمارستانی به علت ADR می باشد. به نظر می رسد که علت کمتر بودن میزان بستری شدن ناشی از دارو در کشور ما، به معنای مصرف منطقی تر دارو نبوده بلکه به علت عدم شناسایی عارضه دارویی، ثبت و گزارش آنها است.

1زمینه و هدف: داروهایی که برای پیشگیری و بهبود بیماری استفاده می شود در صورت استفاده نادرست ممکن است بر روی بیماران تأثیر بگذارد و منجر به بروز هرگونه مشکل دارودرمانی شوند و این مطالعه باهدف ارزیابی فراوانی تداخلات دارویی بیماران پذیرش شده در بخش مراقبت های ویژه اورژانس بیمارستان امام خمینی ارومیه انجام شد. روش بررسی: این مطالعه به صورت توصیفی-تحلیلی به شیوه مقطعی در فروردین الی شهریور 1399 بر روی بیماران پذیرش شده در بخش اورژانس بیمارستان امام خمینی ارومیه به صورت سرشماری که 1901 نفر بودند انجام شد که داده ها با استفاده از چک لیستی که شامل اطلاعات (سن، جنس، نوع دارو و شدت تداخل و نوع تداخل) بود جمع آوری شد که داده ها بعد جمع آوری وارد SPSS software, version 18 (IBM SPSS, Armonk, NY, USA) شده و با کمک آمار توصیفی و تحلیلی تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: در این مطالعه نتایج نشان داد که از 1901 بیمار مورد بررسی (9/57)1101 نفر مرد و (1/42) زن بودند و میانگین سنی بیماران 13/17±67/61 سال بود که (9/60)1160 نفر از بیماران تداخل دارویی داشتند و (01/39)742 نفر تداخل دارویی نداشتند و شایع ترین نوع تداخل در بیماران نوع متوسط بود که در 1/75% از تداخلات وجود داشت و رابطه معناداری بین بروز تداخل دارویی و جنسیت بیماران و تداخل دارویی با سن وجود نداشت. نتیجه گیری: میزان بروز کلی تداخلات دارویی در بیماران موردمطالعه برابر با 01/39 بود و شایعترین تداخل دارویی در بیماران از نوع متوسط و خفیف بود و بین سن بیماران و جنس بیماران و بروز تداخل دارویی رابطه معنادار آماری وجود نداشت.

دریافت کنندگان عضو علاوه بر مراقبت های جسمانی به مراقبت های روانی نیاز دارند و موفقیت پیوند، علاوه بر ملاحظات بالینی به حمایت های احساسی نیز وابسته است. با توجه به تاثیر احساسات بیمار در پذیرش یا رد عضو پیوندی و نقش حل مسائل روان شناختی در بقای بیماران و حفظ عضو پیوندی، مطالعه ای باهدف بررسی ارتباط بین احساس نسبت به عضو و عملکرد آن انجام شد. مواد و روش کار این مطالعه همبستگی با مشارکت 245 نفر از دریافت کنندگان کلیه و کبد در مرکز آموزشی و درمانی امام رضا (ع) انجام شد. داده ها با استفاده از دو پرسشنامه احساس نسبت به عضو پیوندی و تبعیت از رژیم دارویی بازل جمع آوری شد. نمونه گیری به روش در دسترس انجام و داده ها پس از جمع آوری با نرم افزار آماری SPSS نسخه 21 تحلیل شد. یافته ها میانگین و انحراف معیار نمره کل پرسشنامه احساس، 26/69 ± 26/12 و میانگین و انحراف معیار نمره کل تبعیت از رژیم دارویی، 93/1 ± 01/1 بود. بین نمره کل احساس و هر یک از حیطه های آن با تبعیت دارویی رابطه مثبت و مستقیم وجود داشت (P<0/01, r=0/25). بحث و نتیجه گیری با توجه به ارتباط مستقیم احساس نسبت به عضو پیوندی با تبعیت از رژیم دارویی، تقویت احساس مثبت نسبت به عضو و رفع نگرانی های جسمی بیماران می تواند تاثیر مثبتی بر تبعیت آن ها و کاهش رد پیوند ناشی از عدم مصرف داروها داشته باشد.

اگر چه پذیرش دارویی، یکی از مهم ترین جنبه های درمان و کنترل بیماری دیابت است، ولی مطالعات مختلف نشان دهنده کم بودن این پذیرش است. از این رو به بررسی پذیرش (کمپلیانس) دارویی یک ماهه در نمونه ای از بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و برخی عوامل موثر برآن پرداخیتم.این بررسی یک مطالعه مقطعی با استفاده از پرسشنامه و روش مصاحبه بود که در آن 256 نفر بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 (مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان شریعتی و امام خمینی (ره) تهران در نیمه اول سال 1383) از نظر عملکرد دارویی آنها در یک ماه گذشته و همچنین آگاهی بیماران در مورد دیابت و عوارض آن، نگرش آنها در مورد لزوم مصرف دارو، میزان حمایت خانوادگی و دسترسی به دارو مورد ارزیابی قرار گرفتند.در تحقیق انجام پذیرفته، 321 نفر (86.3 درصد) از بیماران مورد مطالعه در طول یک ماه قبل از مصاحبه پذیرش دارویی برابر با بیشتر 90 درصد را ذکر کردند. ارتباط معنی داری بین پذیرش دارویی خوب با سن (P<0.001) میزان آگاهی از بیماری و عوارض آن (P=0.017) نگرش بیمار در مورد قابل کنترل بودن دیابت (P=0.04) و همچنین نگرش بیمار در مورد موثر بودن داروها در کاهش عوارض دیابت (P=0.009) مشاهده شد. ولی ارتباط بین پذیرش دارویی از قبیل دسترسی به دارو، حمایت خانوادگی، سطح تحصیلات، وجود بیماری همراه، و طول مدت بیماری معنی دار نبود. بالاتر بودن میزان دارویی در سن بالای 45 سال، احتمالا به علت افزایش خطر احساس شده(Perceived risk)  در این سنین می باشد.این مطالعه نشان داد که آگاهی و نگرش، دو عامل موثر بر عملکرد دارویی هستند. بنابراین افراد کمتر از 45 سال و افرادی که آگاهی کافی در مورد بیماری و عوارض آن ندارند و همچنین افراد دارای نگرش منفی در مورد لزوم مصرف دارو باید به عنوان گروه هدف در نظر گرفته شوند و با افزایش آگاهی و ایجاد نگرش مثبت برای افزایش پذیرش دارویی آنها اقدام شود.